poniedziałek, 29 marca 2021

Tereny zielone w kącie przy lodówce

 


Ach, co to ja miałam napisać! Wielka inauguracja bloga po prawie roku nieobecności! Foty jak żyleta i sesja jak ze snu w romantycznym plenerze, tekst pełen dowcipu... 

No i tak. Cześć wszystkim, znów tu jestem, uszyłam sukienkę.

A co takiego robiłam, jak mnie nie było? Krótko mówiąc, dziecko. :) Mam przecudowną córę, której aktualnie najlepszą zabawką jest centymetr krawiecki. Genów nie oszukasz! :D

Ciąża była trudna, tyle miałam planów, tak się miałam lansować, szyć sobie ekstra sukienki, cieszyć się życiem. Nie wyszło, bo okazało się, że jedyną aktywnością, na jaką mnie stać, to pójście po bułki. Po tak szalonej wyprawie odpoczywałam resztę dnia. Czy się tego spodziewałam wcześniej? W życiu. Może nie byłam asem sportu, ale przed ciążą nawet na siłownię chodziłam, jeździłam na rowerze, spacerowałam. Ciąża wszystko zmiotła. Czy się poddałam? W życiu. Tydzień przed porodem malowałam ściany w kuchni. Ale po czerwcu udało mi się jedynie uszyć jeden kocyk dla małej. Mózg nie umiał ogarnąć planowania prac krawieckich. Nawet kolejności szycia prostego kocyka. 

Ale teraz moja maleńka skończy za chwilę 7 miesięcy i choć jest ciężko, to już można odzyskać czasem chwilę dla siebie.

No, to uszyłam sukienkę.


 
 
 
 
Materiał to dzianina interlokowa z Pinsoli, bardzo przyjemna w szyciu, ale niezbyt wybaczająca prucie. Leżakowała u mnie całkiem niedługo, bo od zeszłego maja. ;D Początkowo planowałam uszyć z niej sukienkę bez rękawów ze dołem z klinów, ale życie zweryfikowało plany, nie miałam ani sił, ani władz umysłowych ani ochoty, by kombinować z własną konstrukcją. W tym roku zapomniałam o ambicjach - wzięłam wykrój z Szycia Krok po Kroku na dopasowany golf, skróciłam go do talii i przyszyłam zwykłą marszczoną spódnicę. I nawet odpuściłam sobie kieszenie! No dobrze, żeby nie było, że już mi na wynikach nie zależy, wykrój tego golfa trochę do swoich wymiarów dopasowałam. :)
 
 


Włożyłam sukienkę i poszłam w niej na rodzinny spacer i byłam najzieleńszym punktem w całym parku. Liczyłam na jakieś fotki na blogaska, ale średnio były warunki. Więc sesja odbyła się po powrocie do domu, pod lodówką. No trudno, otoczenie w tle mało wyjściowe, ale chciałam w końcu coś pokazać. Do kompletu uszyłam pasek, ale w praktyce okazało się, że lepiej czuję się ze zwykłym, skórzanym. Też pstrokatym, więc wszystko się zgadza. ;)




No dobra, wrzucę jedno zdjęcie z tego spaceru. Przyznaję, wolałam posiedzieć z małą przylepką zamiast modelować. ;)




4 komentarze :

  1. Moje gratulacje I wszystkiego najlepszego 😁sukienka jest świetna. Ja szyję płaszczyk i już zbliżam się do końca. Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  2. Sukienka na wieszaku jest bardzo ładna, a na Tobie wygląda doskonale, czyli warto było szyć, nawet bez kieszeni :) Gratuluję wszystkich osiągnięć minionego roku, z córą na czele!

    OdpowiedzUsuń
  3. Serdeczne gratulacje!
    Moje zderzenie z rzeczywistością było równie bolesne, ale na szczęście z czasem to wszystko mija i szycie daje się poukładać na nowo. Sukienka jest cudowna, taka energetyczna, idealna.
    Wszystkiego dobrego!

    OdpowiedzUsuń